قول داده ام...

قول داده ام...

 

گاهی...

 

هرز گاهی...

 

فانوس یادت را...

 

میان این کوچه های بی چراغ وبی چلچله ...

 

روشن کنم...

 

خیالت راحت...

 

من همان منم...

 

هنوز هم دراین شبهای...

 

 بی خواب و بی خاطره...

 

میان کوچه های تاریک پرسه میزنم...

 

اما به هیچ ستاره ی دیگری...

 

سلام نخواهم کرد...

 

خیالت راحت...

 

عشق هامون...

پیش تر ها عشق زیبا روی بود

 

                              جاری و آرام مثل جوی بود

 

آه اما عشق هامان زرد شد

 

                               گرمی کاشانه هامان سرد شد

 

روزهای غرق نیلوفر گذشت

 

                          غصه آمد آب هم از سر  گذشت

 

آه اگر یک لحظه دل یاری کند

 

                             قلب هامان هم وفاداری کند

 

من تمام شب صدایش میکنم

 

                                با شقایق آشنایش میکنم

 

حیف اما قلب هامان خالی است

 

                              عشق هامان چون خزان شالی است

یک نفر....

یک نفر در همین نزدیکی ها....

چیزی به وسعت...

یک زندگی...

برایت جا گذاشته است...

خیالت راحت باشد...

آرام چشماهیت راببند...

یک نفر...

برای همه ی...

نگرانی هایت...

بیداراست...

یک نفر...

که ازهمه ی ...

زیبایی های دنیا...

تنها...

تو را باور دارد...

سفره خالی...

یاد دارم در غروبی سرد سرد...

میگذشت از کوچه ی ما دوره گرد...

داد میزد کهنه قالی میخرم...

دست دوم چیزعالی میخرم...

کاسه و ظرف سفالی میخرم...

گر نداری کوزه خاکی میخرم...

اشک در چشمان بابا حلقه بست...

عاقبت آهی کشید بغضش شکست...

اول ماه و نان در سفره نیست...

ای خدا شکرت ولی این زندگیست؟؟؟...

بوی نان تازه هوشش برده بود...

اتفاقا مادرم هم روزه بود...

خواهرم بی روسری بیرون دوید...

گفت آقا سفره خالی میخرید؟؟؟